Δημόσιες συμβάσεις και φορείς Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας: Η περίπτωση της Ελλάδας

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Οι νομοθετικές αλλαγές προς την κατεύθυνση των κοινωνικά υπεύθυνων συμβάσεων προκύπτουν από ευρύτερες ευρωπαϊκές πολιτικές που τοποθετούν ψηλά στην ατζέντα τους την κοινωνική οικονομία. Συγκεκριμένα την βλέπουν ως ένα μέρος του πλάνου της ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς και της μείωσης του αριθμού των ανθρώπων που απειλούνται από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό, ιδιαίτερα στην εποχή της κρίσης. Οι βασικοί τρόποι με τους οποίους προσδοκάται η επίτευξη αυτών των στόχων σε ό,τι αφορά τις δημόσιες συμβάσεις, σύμφωνα με την Οδηγία 2014/24/ΕΕ, η οποία μεταφέρθηκε στην ελληνική νομοθεσία με το Ν. 4412/2016, είναι η ενσωμάτωση κοινωνικών ρητρών ως κριτήρια επιλογής, ανάθεσης και εκτέλεσης μιας σύμβασης, ο διαχωρισμός μιας σύμβασης σε τμήματα, οι κατ’ αποκλειστικότητα ανατιθέμενες συμβάσεις και το απλοποιημένο καθεστώς ανάθεσης για κοινωνικές και άλλες ειδικές υπηρεσίες.

Η εικόνα του τομέα στην Ελλάδα, όπως προκύπτει από σχετικές δημοσιευμένες Εκθέσεις, επιδρά στον τρόπο που εμπλέκονται οι φορείς ΚΑΛΟ στο πεδίο συμβάσεων στην Ελλάδα, όπως προκύπτει από την έρευνα που έγινε σε δημοσιευμένες πράξεις αναθέσεων και διακηρύξεις. Το κατά κύριο λόγο μικρό μέγεθός των φορέων και η αριθμητικά ισχυρή παρουσία των Κοιν.Σ.Επ. Συλλογικής και Κοινωνικής Ωφέλειας, για τις οποίες στην ελληνική νομοθεσία δημοσίων συμβάσεων δεν υπάρχει καμία ειδική πρόβλεψη, έχει ως αποτέλεσμα τη μικρή συμμετοχή αυτών σε δημόσιες συμβάσεις χαμηλής αξίας με διαδικασίες απευθείας ανάθεσης (έως 20.000 ευρώ χωρίς ΦΠΑ). Εξαίρεση αποτελούν οι Κοι.Σ.Π.Ε., οι οποίοι ωφελούνται, ως φορείς Ένταξης, των προβλέψεων για συμβάσεις ανατιθέμενες κατ’ αποκλειστικότητα κυρίως με αντικείμενο τους τομείς της καθαριότητας.

Κατά την άποψη του δείγματος φορέων που ερωτήθηκαν με τυχαία δειγματοληπτική έρευνα προέκυψε ότι βλέπουν θετικά την ενδεχόμενη συμμετοχή τους σε διαδικασίες δημοσίων συμβάσεων και ότι έχουν μείγμα δραστηριοτήτων που ενδιαφέρει τις αναθέτουσες αρχές· πλην όμως αυτό δεν μεταφράζεται σε συνεργασία μέσω διαδικασιών ανάθεσης. Επίσης, θεωρούν ότι οι αναθέτουσες αρχές σε επίπεδο πολιτικής βούλησης και κατάρτισης στελεχών υστερούν. Τέλος, από την πλευρά τους οι φορείς αναγνωρίζουν τη δυσκολία τους να διαθέσουν κυρίως οικονομικούς πόρους για τη συμμετοχή τους σε διαγωνιστικές διαδικασίες και για την εκτέλεση μιας σύμβασης σε περίπτωση καθυστερήσεων πληρωμών.

Previous Article

Το crowdfunding ως μέσο χρηματοδότησης κοινωνικών επιχειρήσεων

Next Article

Θεωρίες και Πρακτικές Μικροπίστωσης στις Απαρχές της ΚΑΟ

You might be interested in …

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Το crowdfunding ως μέσο χρηματοδότησης κοινωνικών επιχειρήσεων

Το crowdfunding είναι μια αναδυόμενη εναλλακτική μορφή χρηματοδότησης που συνδέει εκείνους που μπορούν να δώσουν, να δανείσουν ή να επενδύσουν χρήματα απευθείας με εκείνους που χρειάζονται χρηματοδότηση για ένα συγκεκριμένο έργο. Συνήθως αναφέρε-ται σε δημόσιες […]

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Βιωματική μάθηση μεταξύ ομοτίμων: τα οφέλη της στην εκπαίδευση φορέων Κοινωνικής και Αλληλέγγυας οικονομίας. Αποτίμηση πρακτικής εφαρμογής

Στην παρούσα διπλωματική εργασία διερευνούμε τα αποτελέσματα μιας εφαρμογής βιωματικής μάθησης μεταξύ μελών Κοινωνικών Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων (Κοιν.Σ.Επ) σε πλαίσιο ομοτιμίας, και τα οφέλη που έχει μια τέτοια προσέγγιση για τους φορείς Κ.ΑΛ.Ο και το πεδίο […]

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Η πρόσβαση των προϊόντων των ελληνικών αγροτικών συνεταιρισμών στις αλυσίδες των σούπερ μάρκετ

Ο Αγροδιατροφικός τομέας θεωρείται από τους μεγαλύτερους παραγωγικούς τομείς της χώρας. Στις μέρες μας, θα ήταν χρήσιμο περισσότερο από ποτέ άλλοτε, λόγω της οικονομικής κρίσης, να αναπτυχθεί η αγροτική οικονομία του ελλαδικού χώρου, τοποθετημένη πάνω […]