Κοινωνικής & Αλληλέγγυας Οικονομίας

Δημόσιες συμβάσεις και φορείς Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας: Η περίπτωση της Ελλάδας

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Οι νομοθετικές αλλαγές προς την κατεύθυνση των κοινωνικά υπεύθυνων συμβάσεων προκύπτουν από ευρύτερες ευρωπαϊκές πολιτικές που τοποθετούν ψηλά στην ατζέντα τους την κοινωνική οικονομία. Συγκεκριμένα την βλέπουν ως ένα μέρος του πλάνου της ανάπτυξης χωρίς αποκλεισμούς και της μείωσης του αριθμού των ανθρώπων που απειλούνται από τη φτώχεια ή τον κοινωνικό αποκλεισμό, ιδιαίτερα στην εποχή της κρίσης. Οι βασικοί τρόποι με τους οποίους προσδοκάται η επίτευξη αυτών των στόχων σε ό,τι αφορά τις δημόσιες συμβάσεις, σύμφωνα με την Οδηγία 2014/24/ΕΕ, η οποία μεταφέρθηκε στην ελληνική νομοθεσία με το Ν. 4412/2016, είναι η ενσωμάτωση κοινωνικών ρητρών ως κριτήρια επιλογής, ανάθεσης και εκτέλεσης μιας σύμβασης, ο διαχωρισμός μιας σύμβασης σε τμήματα, οι κατ’ αποκλειστικότητα ανατιθέμενες συμβάσεις και το απλοποιημένο καθεστώς ανάθεσης για κοινωνικές και άλλες ειδικές υπηρεσίες.

Η εικόνα του τομέα στην Ελλάδα, όπως προκύπτει από σχετικές δημοσιευμένες Εκθέσεις, επιδρά στον τρόπο που εμπλέκονται οι φορείς ΚΑΛΟ στο πεδίο συμβάσεων στην Ελλάδα, όπως προκύπτει από την έρευνα που έγινε σε δημοσιευμένες πράξεις αναθέσεων και διακηρύξεις. Το κατά κύριο λόγο μικρό μέγεθός των φορέων και η αριθμητικά ισχυρή παρουσία των Κοιν.Σ.Επ. Συλλογικής και Κοινωνικής Ωφέλειας, για τις οποίες στην ελληνική νομοθεσία δημοσίων συμβάσεων δεν υπάρχει καμία ειδική πρόβλεψη, έχει ως αποτέλεσμα τη μικρή συμμετοχή αυτών σε δημόσιες συμβάσεις χαμηλής αξίας με διαδικασίες απευθείας ανάθεσης (έως 20.000 ευρώ χωρίς ΦΠΑ). Εξαίρεση αποτελούν οι Κοι.Σ.Π.Ε., οι οποίοι ωφελούνται, ως φορείς Ένταξης, των προβλέψεων για συμβάσεις ανατιθέμενες κατ’ αποκλειστικότητα κυρίως με αντικείμενο τους τομείς της καθαριότητας.

Κατά την άποψη του δείγματος φορέων που ερωτήθηκαν με τυχαία δειγματοληπτική έρευνα προέκυψε ότι βλέπουν θετικά την ενδεχόμενη συμμετοχή τους σε διαδικασίες δημοσίων συμβάσεων και ότι έχουν μείγμα δραστηριοτήτων που ενδιαφέρει τις αναθέτουσες αρχές· πλην όμως αυτό δεν μεταφράζεται σε συνεργασία μέσω διαδικασιών ανάθεσης. Επίσης, θεωρούν ότι οι αναθέτουσες αρχές σε επίπεδο πολιτικής βούλησης και κατάρτισης στελεχών υστερούν. Τέλος, από την πλευρά τους οι φορείς αναγνωρίζουν τη δυσκολία τους να διαθέσουν κυρίως οικονομικούς πόρους για τη συμμετοχή τους σε διαγωνιστικές διαδικασίες και για την εκτέλεση μιας σύμβασης σε περίπτωση καθυστερήσεων πληρωμών.

Previous Article

Το crowdfunding ως μέσο χρηματοδότησης κοινωνικών επιχειρήσεων

Next Article

Θεωρίες και Πρακτικές Μικροπίστωσης στις Απαρχές της ΚΑΟ

You might be interested in …

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Αντιλήψεις και εμπόδια στη συμμετοχή σε συνεταιριστικά εγχειρήματα

Οι Συνεταιρισμοί εξελίσσονται διαγενεακά με την εξέλιξη της ανθρωπότητας εξαιτίας της ρητής ανάγκης αρχικά για την επιβίωση και κατόπιν για την ανάπτυξη παραγωγικών δραστηριοτήτων που συμβάλλουν στην ευημερία και την κοινωνική εξέλιξη. Οι συνεταιρισμοί είναι […]

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Προκλήσεις για τη συνεταιριστική διακυβέρνηση στην Ελλάδα. Η περίπτωση των συνεργατικών εικονικών δικτύων φαρμακείων

Αυτή η Διπλωματική Εργασία διερευνά τις προκλήσεις στη συνεταιριστική διακυβέρνηση στην Ελλάδα. Προηγούμενες αναφορές αφορούν κυρίως στους Γεωργικούς Συνεταιρισμούς και τις προκλήσεις στη διακυβέρνησή τους που οδήγησαν στην κατάρρευση πολλών από αυτούς. Μια μερίδα συνεταιριστικών […]

Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία

Τα Κοινά (Commons), P2P, οι Πλατφόρμες Πολιτών και το κίνημα της Νέας Αυτοδιοίκησης (New Municipalism)

Η παρούσα διπλωματική ασχολείται με τα Κοινά και σε αυτήν παρουσιάζονται κάποια χαρακτηριστικά τους. Ενδεικτικά αναφέρονται έννοιες των κοινών όπως η τραγωδία των Κοινών, η περίφραξη και η περιφρούρηση των ορίων των κοινών. Ακόμη, παρουσιάζονται […]